Vorige week bracht ik een paar dagen door in Boston, en één van de dingen die al even op mijn lijstje stond, was een bezoek aan het Museum of Fine Arts (MFA). En eerlijk? Het overtrof al mijn verwachtingen.
Ik arriveerde in de late ochtend, vlak voor de grote drukte. Het gebouw zelf is al indrukwekkend: statig en ruim, met een klassieke uitstraling die meteen duidelijk maakt dat je ergens bijzonders binnenstapt. Zodra ik de hal binnenliep, werd ik overweldigd door de rust, het licht, en de enorme hoeveelheid kunst die op me wachtte.
Ik begon mijn bezoek in de vleugel met Amerikaanse kunst, waar je een prachtig overzicht krijgt van kunst door de eeuwen heen. Van koloniale portretten tot abstracte werken uit de 20e eeuw – alles is met zorg gepresenteerd. Eén schilderij van John Singer Sargent bleef me echt bij: de lichtinval, de sfeer, je kon bijna voelen wat de kunstenaar voelde.
Daarna ging ik door naar de Egyptische collectie, en wow – die is zó indrukwekkend. Echte sarcofagen, beeldhouwwerken, en zelfs een compleet nagemaakt graf. Je waant je echt even in een andere tijd.
Wat ik ook niet had verwacht: de Aziatische kunst in het museum is fantastisch. Vooral de Japanse tuin en het zen-gevoel dat daar hing, waren een rustpunt in mijn dag. Even weg van de drukte, tussen de groene planten en het water.
Na een paar uur rondlopen nam ik een pauze in het museumcafé. Met een koffie en een stuk carrot cake keek ik wat rond en besefte ik hoe fijn het is om af en toe stil te staan bij schoonheid, historie en vakmanschap. Je wordt er stil van – op een goede manier.
Ik sluit de dag af met een korte wandeling door de museumwinkel (altijd gevaarlijk), en ja hoor, ik ging naar huis met een nieuwe totebag en een boek over impressionisme.
Het Museum of Fine Arts is absoluut een must als je in Boston bent. Zelfs als je normaal niet zo’n museumganger bent, is dit een plek die je raakt. Ik ga zeker nog eens terug.
Tot de volgende post!
– Nina Pauwaert
Een reactie achterlaten